ARTICLES

کاربرد گاز آرگون در شست‌وشوی فلزات مذاب
کاربرد گاز آرگون در شست‌وشوی فلزات مذاب

کاربرد گاز ارگون در شست‌وشوی فلزات مذاب

This post is also available in: Persian English

اهمیت گاز آرگون در صنایع فلزات

گاز آرگون (Argon) یکی از گازهای نجیب و بی‌اثر است که در جو زمین به مقدار حدود ۰.۹۴ درصد یافت می‌شود. این گاز بی‌رنگ، بی‌بو و غیرقابل اشتعال بوده و به دلیل رفتار شیمیایی کاملاً خنثی، در بسیاری از فرایندهای صنعتی به عنوان محیط محافظ یا عامل پالایش به‌کار می‌رود.
در صنایع فلزی، یکی از مهم‌ترین کاربردهای آرگون، استفاده از آن برای شست‌وشوی فلزات مذاب یا به اصطلاح تخصصی‌تر پالایش گازی (Gas Purging) است. این فرایند نقش کلیدی در بهبود کیفیت نهایی فلز، حذف ناخالصی‌ها، و کنترل ترکیب گازی مذاب دارد.

در فرایندهای ذوب و ریخته‌گری، فلزات معمولاً مقداری گازهای محلول مانند اکسیژن، نیتروژن و هیدروژن را در خود حل می‌کنند. این گازهای محلول در هنگام انجماد می‌توانند باعث ایجاد حباب، تخلخل، ترک و کاهش استحکام مکانیکی در قطعه نهایی شوند. برای جلوگیری از این مشکلات، باید این گازها پیش از ریخته‌گری از مذاب خارج شوند. یکی از مؤثرترین و تمیزترین روش‌ها برای انجام این کار، تزریق گاز ارگون به داخل فلز مذاب است.

 

نقش گاز آرگون در پالایش و شست‌وشوی فلزات مذاب

۱. مفهوم پالایش گازی

پالایش گازی، روشی است که در آن یک گاز بی‌اثر مانند ارگون، از طریق نازل‌ها یا لنس‌های مخصوص، به درون فلز مذاب تزریق می‌شود. این گاز در داخل مذاب به صورت حباب‌های ریز پراکنده شده و با حرکت به سمت سطح، گازهای محلول و ناخالصی‌ها را با خود به بیرون حمل می‌کند.
در حقیقت، هر حباب آرگون مانند یک “وسیله‌ی حمل گاز” عمل می‌کند و گازهای ناخواسته را از داخل مذاب به سطح منتقل کرده و در نهایت آن‌ها را خارج می‌سازد.

۲. ویژگی‌های خاص ارگون

علت انتخاب آرگون نسبت به سایر گازها در این است که:

  • بی‌اثر و غیرفعال است، بنابراین هیچ واکنش شیمیایی ناخواسته‌ای با مذاب یا آلیاژها ایجاد نمی‌کند.
  • چگالی بالا دارد که به توزیع بهتر حباب‌ها در عمق مذاب کمک می‌کند.
  • به راحتی قابل دسترس و ذخیره در حالت مایع است.
  • در مقایسه با گازهایی مانند نیتروژن یا هیدروژن، ایمنی بیشتری دارد و از نظر شیمیایی پایدارتر است.

 ویژگی‌های خاص آرگون

مکانیزم عملکرد آرگون در پالایش فلزات مذاب

زمانی که گاز آرگون از کف پاتیل یا از طریق لنس به مذاب تزریق می‌شود، حباب‌هایی بسیار کوچک تشکیل می‌دهد که در مسیر صعود خود به سطح مذاب، گازهای محلول مانند هیدروژن یا اکسیژن را از فلز جذب می‌کنند. این پدیده از قانون تعادل فازی گاز-مذاب پیروی می‌کند؛ هر چه فشار جزئی گاز محلول در فلز بیشتر باشد، انتقال آن به داخل حباب سریع‌تر انجام می‌شود.

به زبان ساده، ارگون با ایجاد اختلاف فشار جزئی بین درون و بیرون مذاب، باعث می‌شود گازهای نامطلوب تمایل به خروج از فلز پیدا کنند. در نهایت، وقتی حباب‌ها به سطح می‌رسند، گازهای جمع‌شده آزاد شده و مذاب «تمیزتر» می‌شود.

پارامترهای مؤثر بر کیفیت پالایش:

  1. اندازه‌ی حباب‌ها: هرچه حباب‌ها کوچک‌تر باشند، سطح تماس بیشتری ایجاد می‌کنند و در نتیجه فرآیند حذف گازها مؤثرتر است.
  2. دبی گاز آرگون: اگر دبی بیش از حد زیاد باشد، حباب‌ها درشت شده و تأثیر کاهش می‌یابد. در مقابل، دبی خیلی کم نیز باعث کاهش بازده پالایش می‌شود.
  3. دما و ویسکوزیته مذاب: در دماهای بالاتر، حرکت حباب‌ها سریع‌تر و فرآیند تبادل گازی مؤثرتر است.
  4. طراحی نازل یا لنس: طراحی دقیق سیستم تزریق (مثلاً نازل متخلخل یا لنس چندسوراخ) نقش تعیین‌کننده‌ای در توزیع یکنواخت گاز دارد.

 

کاربرد ارگون در صنایع مختلف فلزات

۱. صنعت فولادسازی

در فولادسازی، آرگون نقشی حیاتی در مراحل پالایش ثانویه دارد.
در این مرحله، فولاد مذاب پس از خروج از کوره، وارد پاتیل می‌شود تا عملیات پالایش نهایی روی آن انجام گیرد. تزریق ارگون در این مرحله برای:

  • حذف گازهای محلول مانند اکسیژن، نیتروژن و هیدروژن
  • همگن‌سازی ترکیب شیمیایی فولاد
  • کاهش ناخالصی‌های غیرفلزی
  • بهبود کیفیت سطحی و ساختاری فولاد نهایی
    استفاده می‌شود.

فرآیندهایی مانند VAD، VD و RH در صنعت فولاد مبتنی بر تزریق و گردش گاز آرگون هستند. این سیستم‌ها با ایجاد حرکت هم‌زنی در مذاب، واکنش‌های پالایش را تسریع می‌کنند.

۲. صنعت آلومینیوم

در آلومینیوم مذاب، اصلی‌ترین ناخالصی گازی، هیدروژن است. حضور هیدروژن در آلومینیوم باعث تخلخل و کاهش چگالی در قطعه نهایی می‌شود. تزریق آرگون در اینجا به صورت پرینگ با لنس چرخان انجام می‌شود و باعث خروج مؤثر هیدروژن از مذاب می‌گردد.
در این فرایند، معمولاً از ترکیب ارگون و کلر نیز استفاده می‌شود تا بازده حذف گازها و اکسیدها بیشتر شود.

۳. صنعت مس و نیکل

در پالایش مس و نیکل، آرگون برای کاهش اکسیژن محلول و جلوگیری از اکسیداسیون مجدد استفاده می‌شود. این کار باعث افزایش رسانایی الکتریکی مس و بهبود کیفیت سطحی آن می‌گردد.

۴. کاربرد در چدن و آلیاژهای خاص

در تولید چدن‌های گرافیتی و آلیاژهای خاص (مثل سوپرآلیاژهای نیکل)، استفاده از ارگون به حفظ ترکیب دقیق عناصر و جلوگیری از تبخیر یا اکسید شدن آن‌ها کمک می‌کند

فناوری‌ها و تجهیزات تزریق آرگون

در صنایع فلزی مدرن، نحوه‌ی تزریق گاز آرگون به داخل مذاب تأثیر بسیار زیادی بر بازدهی پالایش، مصرف گاز، و کیفیت نهایی فلز دارد. انتخاب سیستم مناسب تزریق، بر اساس نوع فلز، حجم مذاب، و هدف عملیات پالایش انجام می‌شود. در ادامه، مهم‌ترین فناوری‌ها و تجهیزات مورد استفاده معرفی می‌شوند.

فناوری‌ها و تجهیزات تزریق آرگون

۱. نازل متخلخل

نازل متخلخل یکی از رایج‌ترین و مؤثرترین روش‌های تزریق ارگون است که در کف پاتیل (Ladle) نصب می‌شود. این نازل از مواد نسوز با تخلخل بسیار بالا ساخته می‌شود و گاز آرگون از طریق منافذ بسیار ریز آن وارد مذاب می‌شود.
این طراحی باعث می‌شود حباب‌های گاز بسیار کوچک و یکنواخت باشند. در نتیجه، سطح تماس گاز با مذاب افزایش می‌یابد و فرآیند خروج گازهای محلول مانند هیدروژن و نیتروژن به‌صورت کارآمدتری انجام می‌شود.

از دیگر مزایای نازل متخلخل:

  • ایجاد جریان آرام و یکنواخت در مذاب بدون ایجاد آشفتگی زیاد
  • افزایش راندمان پالایش به‌دلیل پخش یکنواخت گاز در سراسر مذاب
  • کاهش مصرف گاز ارگون در مقایسه با روش‌های تزریق مستقیم
  • امکان کنترل دقیق نرخ تزریق (Flow Rate) و زمان‌بندی عملیات

البته، استفاده از نازل متخلخل نیازمند نگهداری منظم است؛ زیرا با گذر زمان منافذ آن ممکن است در اثر رسوبات اکسیدی مسدود شوند.

 

۲. لنس تزریق

در روش لنس، گاز آرگون از طریق یک لوله‌ی نسوز (معمولاً فولادی با پوشش مقاوم) به درون مذاب دمیده می‌شود. این روش بیشتر در مواردی کاربرد دارد که:

  • نیاز به پالایش سریع یا موضعی است،
  • یا تجهیزات دائمی نازل کف وجود ندارد.

در فولادسازی، لنس تزریق معمولاً از بالا وارد پاتیل یا کوره می‌شود و می‌تواند گاز را با فشار بالا به درون مذاب براند.
برخلاف نازل متخلخل، در روش لنس اندازه‌ی حباب‌ها بزرگ‌تر است، اما سرعت گردش مذاب و انتقال گاز در سطح گسترده‌تری انجام می‌شود. این امر برای همگن‌سازی ترکیب شیمیایی بسیار مؤثر است.

از مزایای این روش:

  • امکان استفاده در واحدهای کوچک یا نیمه‌صنعتی
  • سهولت نصب و جابه‌جایی
  • قابلیت ترکیب با گازهای دیگر مانند نیتروژن یا اکسیژن برای عملیات‌های خاص

 

۳. سیستم‌های چرخان

سیستم‌های چرخان در اصل ترکیبی از تزریق گاز و هم‌زدن مکانیکی هستند. این فناوری عمدتاً در صنایع آلومینیوم و آلیاژهای سبک مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در این سیستم، گاز ارگون از طریق یک شفت چرخان یا پروانه  به داخل مذاب تزریق می‌شود. چرخش مکانیکی باعث خرد شدن حباب‌ها و پخش یکنواخت آن‌ها در حجم زیاد مذاب می‌شود.

ویژگی‌های کلیدی این روش:

  • ایجاد حباب‌های بسیار ریز و یکنواخت با ماندگاری طولانی‌تر در مذاب
  • افزایش بازده حذف هیدروژن از آلومینیوم مذاب
  • قابلیت استفاده در خطوط ریخته‌گری پیوسته (Continuous Casting)
  • کاهش زمان عملیات نسبت به روش‌های سنتی

به دلیل ترکیب مؤثر حرکت فیزیکی و تزریق گاز، این سیستم‌ها می‌توانند تا ۹۰٪ گازهای محلول را در مدت کوتاهی حذف کنند.

سیستم‌های چرخان

۴. سیستم‌های چندفازی (Ar + N₂ یا Ar + He)

در بسیاری از واحدهای فولادسازی، برای کاهش هزینه مصرف آرگون، از مخلوط گازهای بی‌اثر استفاده می‌شود.
ترکیب آرگون با نیتروژن (Ar + N₂) یکی از رایج‌ترین روش‌هاست. نیتروژن ارزان‌تر است و در غلظت‌های کم تأثیر منفی بر کیفیت فولاد ندارد.
در برخی موارد خاص، ترکیب ارگون با هلیوم (Ar + He) نیز استفاده می‌شود، زیرا هلیوم به نفوذپذیری بالای گاز در مذاب کمک می‌کند.

این سیستم‌ها معمولاً دارای کنترل‌گرهای خودکار نسبت اختلاط گاز هستند تا ترکیب دقیق و یکنواخت حفظ شود. در نتیجه، ضمن حفظ کیفیت پالایش، هزینه عملیاتی تا ۳۰ درصد کاهش می‌یابد.

 

مزایای اقتصادی و کیفی استفاده از ارگون

تزریق گاز آرگون به فلزات مذاب، علاوه بر تأثیر مستقیم بر کیفیت فلز نهایی، مزایای اقتصادی قابل توجهی برای تولیدکنندگان دارد.

1.افزایش کیفیت محصول نهایی:

با حذف گازهای محلول و کاهش ناخالصی‌ها، خواص مکانیکی، چقرمگی و استحکام قطعات افزایش می‌یابد. در فولادسازی، این امر منجر به تولید فولادهای تمیزتر با قابلیت ماشین‌کاری و جوشکاری بالاتر می‌شود.

2.کاهش عیوب سطحی و درونی:

فرآیند پالایش با ارگون مانع از ایجاد حباب و تخلخل در ساختار فلز می‌شود. این موضوع به‌ویژه در صنایع هوافضا و خودروسازی که دقت و مقاومت قطعه حیاتی است، اهمیت دارد.

3.افزایش راندمان ذوب و کاهش تلفات فلز:

آرگون به دلیل ماهیت بی‌اثر خود، مانع از اکسید شدن عناصر آلیاژی گران‌قیمت مانند منگنز، کروم و نیکل می‌شود. در نتیجه، مصرف مواد اولیه کمتر و بازده تولید بیشتر می‌شود.

4.صرفه‌جویی در مصرف فلاکس و مواد شیمیایی:

در غیاب ارگون، برای حذف ناخالصی‌ها از فلاکس‌های شیمیایی یا مواد زینترکننده استفاده می‌شود که هزینه‌بر و آلاینده هستند. استفاده از آرگون نیاز به این مواد را به حداقل می‌رساند.

5.پایداری ترکیب شیمیایی و کنترل بهتر کیفیت:

جریان ملایم آرگون در پاتیل موجب اختلاط یکنواخت مذاب می‌شود، در نتیجه ترکیب عناصر در کل حجم پاتیل ثابت باقی می‌ماند و کیفیت هر ذوب تقریباً مشابه خواهد بود.

 

ایمنی و ملاحظات عملیاتی

هرچند آرگون گازی بی‌اثر و غیرقابل اشتعال است، اما استفاده صنعتی از آن بدون رعایت نکات ایمنی می‌تواند خطرناک باشد.
چگالی ارگون در حالت گازی حدود ۱.۴ برابر هوای معمولی است. بنابراین، در محیط‌های بسته یا گود، ممکن است جایگزین اکسیژن شود و خطر خفگی بدون هشدار قبلی وجود داشته باشد.

نکات ایمنی کلیدی:

1. تهویه مناسب محیط:

محل‌های تزریق و ذخیره ارگون باید دارای تهویه طبیعی یا مکانیکی مؤثر باشند تا گاز تجمع پیدا نکند.

2. نصب حسگر اکسیژن:

در محل‌هایی که احتمال نشت گاز وجود دارد، نصب سنسورهای اندازه‌گیری غلظت اکسیژن ضروری است. در صورت کاهش اکسیژن، آلارم هشدار فعال می‌شود.

3. کنترل فشار و استفاده از شیر اطمینان:

سیلندرها و تانک‌های ذخیره آرگون تحت فشار بالا هستند. استفاده از رگولاتور استاندارد و شیر اطمینان برای جلوگیری از انفجار حیاتی است.

4. آموزش پرسنل:

کارکنان باید با روش‌های جابه‌جایی گاز مایع، نکات ایمنی در اتصالات و نحوه واکنش در شرایط اضطراری آشنا باشند.

5. ذخیره‌سازی ایمن ارگون مایع:

آرگون مایع در دمای حدود -۱۸۶ درجه سانتی‌گراد نگهداری می‌شود. تماس مستقیم با آن موجب سوختگی و یخ‌زدگی شدید پوست می‌شود، بنابراین استفاده از دستکش و لباس مخصوص کرایوژنیک الزامی است.

آینده فناوری شست‌وشوی مذاب با ارگون

با رشد سریع فناوری و نیاز روزافزون به تولید فلزات با خلوص بالا، سیستم‌های پالایش گازی نیز در حال تحول‌اند. در دهه‌ی اخیر، چند نوآوری مهم در زمینه‌ی استفاده از آرگون مطرح شده است:

آینده فناوری شست‌وشوی مذاب با آرگون

۱. فناوری میکروحباب (Microbubble Technology)

در این فناوری، از تجهیزات پیشرفته برای تولید حباب‌هایی با قطر کمتر از ۱ میلی‌متر استفاده می‌شود. حباب‌های ریزتر باعث افزایش سطح تماس با مذاب و خروج سریع‌تر گازهای محلول می‌شوند.
نتیجه این فناوری، افزایش تا ۴۰ درصدی راندمان پالایش و کاهش مصرف گاز ارگون تا ۳۰ درصد است.

۲. سیستم‌های هوشمند تزریق گاز (Smart Purging Systems)

در فولادسازی‌های مدرن، سنسورهای دیجیتال و سیستم‌های کنترلی مبتنی بر هوش مصنوعی، میزان گاز محلول و دمای مذاب را در لحظه اندازه‌گیری می‌کنند و بر اساس آن، دبی آرگون را تنظیم می‌نمایند.
این فناوری نه‌تنها باعث صرفه‌جویی در مصرف گاز می‌شود، بلکه از خطاهای انسانی جلوگیری می‌کند و کیفیت هر ذوب را تضمین می‌نماید.

۳. فناوری فولاد سبز (Green Steel)

با حرکت صنایع به سمت کاهش آلایندگی، استفاده از گازهای بی‌اثر مانند ارگون در جایگاه ویژه‌ای قرار گرفته است. چون آرگون برخلاف اکسیژن یا کلر، هیچ گونه آلاینده‌ای تولید نمی‌کند و در نتیجه با اهداف زیست‌محیطی صنایع فولاد سازگار است.
در پروژه‌های «فولاد سبز»، تزریق آرگون به عنوان بخشی از فرآیند تولید پایدار در نظر گرفته می‌شود.

۴. بازیافت گاز آرگون (Argon Recycling Systems)

برخی واحدهای جدید فولادسازی از سیستم‌های بسته استفاده می‌کنند که در آن گاز ارگون پس از خروج از پاتیل بازیافت و دوباره تصفیه می‌شود.
این فناوری هزینه مصرف گاز را به شدت کاهش داده و گامی بزرگ در جهت بهینه‌سازی مصرف انرژی به شمار می‌آید.

 

گاز آرگون، یکی از ارزشمندترین گازهای صنعتی در فرایندهای متالورژیکی است. ویژگی بی‌اثر بودن، چگالی مناسب و توانایی بالا در حذف گازهای محلول، آن را به گزینه‌ای ایده‌آل برای شست‌وشو و پالایش فلزات مذاب تبدیل کرده است.
در صنایع فولاد، آلومینیوم، مس و نیکل، ارگون نقشی کلیدی در بهبود کیفیت، افزایش راندمان و کاهش ضایعات ایفا می‌کند.

برای شرکت‌های فعال در زمینه فروش گازهای صنعتی و میعانات گازی، مانند شرکت سیال تأمین رهام، عرضه‌ی گاز آرگون مایع با خلوص بالا و تجهیزات مرتبط با تزریق آن، می‌تواند یکی از سودآورترین و مهم‌ترین بخش‌های فعالیت تجاری باشد.

استفاده از آرگون در شست‌وشوی فلزات مذاب، نه‌تنها کیفیت تولید را ارتقا می‌دهد، بلکه مسیر حرکت به سوی صنعتی پاک‌تر، ایمن‌تر و کارآمدتر را هموار می‌سازد.

————————————————–

منابع

 

  • ASM International (2005). Steelmaking and Refining Volume (ASM Handbook, Vol. 1). ASM International.
  • Ghosh, A., & Chatterjee, A. (2015). Ironmaking and Steelmaking: Theory and Practice (2nd ed.). PHI Learning.
  • Taylor, R., & Brown, R. (2013). Gas Purging in Metallurgy: Principles and Applications. Elsevier.
  • The Aluminum Association (2019). Degassing and Refining Aluminum Melts.
  • International Journal of Metallurgical Engineering (2021). “Argon Injection and its Effect on Inclusion Removal and Gas Content in Molten Steel.”
  • Nippon Steel Technical Report (2018). “Advances in Secondary Metallurgy: Argon Stirring and Gas Control Technologies.”
  • TMS (The Minerals, Metals & Materials Society) (2020). “Argon Purging Efficiency in Molten Metal Treatment.”
  • Linde Gas (2022). Industrial Argon Gas Applications in Metal Production. Linde Technical Data Sheet.
  • Air Products and Chemicals, Inc. (2021). Argon in Metal Processing — Gas Solutions Guide.
  • European Steel Technology Platform (ESTEP) (2023). “Towards Green Steelmaking: The Role of Inert Gases.”