



نیتروژن معمولاً گازی دو اتمی، بیاثر، بیرنگ، بیمزه، بیبو، غیرفلز است که ۷۸٪ از سطح زمین را پوشانده و ترکیب اصلی بافتهای زنده را تشکیل میدهد. این گاز ترکیبات مهمی مانند آمونیاک، اسید نیتریک و سیانیدها را تشکیل میدهد.
اکسیژن برای حیات ضروری است. اکثر موجودات زنده از اکسیژن برای تنفس سلولی استفاده میکنند. تنفس سلولی فرآیندی است که سلولها از طریق آن انرژی به دست میآورند. گیاهان نیز از اکسیژن برای تنفس سلولی استفاده میکنند.
دی اکسید کربن اولین بار در سال ۱۷۵۰ توسط جوزف بلک، شیمیدان اسکاتلندی شناسایی شد. در دمای اتاق (۲۰-۲۵ درجه سانتیگراد)، گازی بیبو و بیرنگ است که نقش مهمی در حیات روی زمین ایفا میکند و به طور طبیعی در جو وجود دارد.
گاز آرگون در سال ۱۸۹۴ توسط لرد ریلی و سر ویلیام رمزی از هوا جدا شد. هنری کاوندیش، هنگام مطالعه نیتروژن جوی، در سال ۱۷۸۵ به این نتیجه رسید که مقداری از نیتروژن ممکن است از عناصر بیاثر تشکیل شده باشد.